Home » Wie ben ik?

Mijn naam is Sterre, ik ben 20 jaar oud en ik studeer momenteel in het mooie Groningen. Ik ben geboren en getogen in Hoogeveen (Drenthe) maar momenteel woon ik voor mijn studie in het hoge noorden. Mijn grootste hobby's zijn reizen en zingen, maar ik hou ook enorm veel van gezelligheid, shoppen, afspreken met vriendinnen en bankhangen. 

 

Vanuit het niets werd ik in de nacht van zaterdag 7 maart 2015 overvallen door een vreselijke hoofdpijn. Alsof er een mes in mijn oog werd gestoken. Op zondag volgde er enkele nieuwe aanvallen en daarom ben ik uiteindelijk met mijn vader naar de huisartsenpost gegaan. Daar dachten ze aan aangezichtspijn en daarom kreeg ik veel medicijnen (oa morfine) mee. De volgende dag kreeg ik opnieuw een paar aanvallen en daarom zat ik s'avonds weer bij de huisartsenpost. Omdat de medicijnen niet aansloegen ben ik op 9 maart nogmaals met mijn moeder naar de huisarts gegaan. De aanvallen waren er nog steeds 4 á 5 keer per dag. Uiteindelijk was ik helemaal kapot en kon ik mijn ogen amper open houden. De neuroloog waarmee mijn huisarts contact had gezocht kwam uiteindelijk voor het eerst met de term clusterhoofdpijn. Iets waar ik zelf ook al snel op uit kwam. Op 10 maart kreeg ik van de neuroloog de officiële diagnose : clusterhoofdpijn. In Groningen heb ik een tijd later een second opinion gedaan maar helaas werd ook hier dezelfde diagnose vastgesteld. Het is eigenlijk bizar dat de diagnose zo snel kon worden vastgesteld. Je hoort regelmatig verhalen dat mensen jaren hebben moeten vechten voor begrip en een juiste behandeling. Ik heb afgelopen 2 jaar meteen de hele medische molen gehad. Dit scheelt hopelijk heel veel pijn. In de toekomst wil ik ervoor gaan strijden dat clusterhoofdpijn meer onderzocht gaat worden en dat er ook meer bekendheid voor de aandoening komt. 

 

Tot nu toe betekent clusterhoofdpijn voor mij vooral heel veel onzekerheid. Ik ben bang voor de aanvallen en ik vind het verschrikkelijk dat mensen 'rekening' met mij moeten houden. Ook vind ik het vervelend dat mensen mij in zo'n aanval zien, ik schaam me hiervoor. Gelukkig heb ik enorm veel lieve mensen om me heen die me steunen. Stoppen met school en werk is voor mij geen optie. Gewapend met veel optimisme, hoop en soms een zuurstoftank zal ik daarom 'gewoon' proberen verder te gaan.